Eindelijk weer een update van ons

Zo da’s lang geleden dat we een log hebben geschreven.

Er is ook zoveel achter elkaar gebeurd dat ons de echte tijd ontbrak om alles

bij te werken op het weblog.

Schreef ik begin Januari nog dat Marith waarschijnlijk vanaf Maart naar de Cirkelboog kon,

Kregen we half januari een telefoontje van de coördinator dat er vanaf eind februari een plekje vrijkwam

in een groepje waarvan de kinderen allemaal o.a. behandeld worden voor de sensorische integratie stoornis.

Deze groep bestaat pas sinds September 2008 en heeft de naam “Pino”gekregen.

En zij dacht dat dit wel een hele geschikte groep voor Marith zou zijn.

 

Wij hebben een afspraak met haar gemaakt op 19 januari om alles goed door te praten en natuurlijk

om  “Pino” te leren kennen.

Alles beviel ons gelijk.

En we hebben die dag gelijk de knoop doorgehakt en sinds 25 februari gaat Marith

met heel veel plezier naar groep “Pino” toe.

 

Pino bestaat uit maximaal 6 kinderen tussen de 2½ en 5 jaar en Marith is de jongste.

Marith kan nog niet zonder middagslaap en de uren tot 12.00 red ze nog net daarna

kun je echt zien dat ze moe is en het liefst wil slapen.

Dus is er afgesproken dat Marith vanaf het ophalen om 8.45 tot 12.00 naar Pino gaat en dan naar huis word gebracht.Zodat ze ’s middags lekker kan slapen.

Nou dat doet ze goed hoor ze slaapt soms door tot 17.00.

 

Ikzelf heb de 25^ste en de 26^ste februari de 2 ochtenden tot 12.00 meegedraaid.

Zo kon Marith wennen aan de groep en alles erom heen en kreeg ik een goede indruk wat

Er allemaal op een ochtend gedaan word met de kinderen.

Pino begint om 9.15 en als de kinderen (3 jongens en 3 meisjes) dan binnen druppelen,

mogen ze na het uitpakken van hun rugzak eerst lekker vrij spelen met wat ze maar willen.

Na een half uurtje gaan ze aan de grote tafel een puzzel maken alleen of samen met 1 van de juffen.

Daarna gaan ze aan de kleine tafel en stoeltjes de dag doornemen.En elke dag is weer anders.

Zo heeft elke Pino-dag een andere kleur :

Maandag=Rood, Dinsdag=Geel,Woensdag=Groen en Donderdag=Blauw

En Vrijdag,Zaterdag en Zondag zijn voor de Pino groep de Huisdagen.

Op Maandag en Donderdag zijn de therapie-dagen en soms gebeurt dit groepsgewijs en soms apart.

Op Woensdagmorgen mag er altijd 1 van de kinderen mee naar de supermarkt  boodschapjes doen voor de middagpauze.

Dan hoeven ze geen brood van thuis mee te nemen en word er wat xtra lekkers uitgekozen en gekocht.

Marith doe niet mee met het brood eten,maar wel met boodschapjes halen.

Verder word er alle dagen na het spelen en kring zitten een leuk verhaaltje voorgelezen en daarna eerst met zijn allen een plaspauze/luierverwisseling en daarna aan de grote tafel met zijn allen een bakje fruit eten en een beker limonade erbij.

Daarna als het droog weer is jassen aan en lekker op het schoolpleintje buiten spelen of naar de speeltuin vlakbij.

En dan is het al weer 12.00 en word Marith door 1 van de leuke taxi-chauffeurs naar huis gebracht.

Dit ging eerst onder luid protest,omdat het nieuw was maar nu is het al regelmaat geworden.

 

Marith heeft na bijna 2 maanden Pino al heel veel vooruitgang laten zien.

Elke dag verrast ze ons met nieuwe woordjes, soms zinnetjes en heel leuk ze zingt/neuriet mee

met allerlei liedjes en reclame op tv-radio.

 

In alles bewijst Marith ons dat we de juiste keuze voor haar hebben gemaakt en dit doet ons heel erg goed.

Het vele vechten wat we voor haar gezondheid en welzijn hebben gedaan werpt duidelijk zijn vruchten af.

 

En ook wij krijgen vanuit de Cirkelboog goede begeleiding.

Vanmorgen heb ik voor de 2^de keer een bezoekje  gehad van de maatschappelijk werkster van Pino en zij is de rode draad in de communicatie naar de groepsleiding,therapeuten en ons toe.

Ook heeft Marith een mapje waarin iedereen en ook wij wat in kwijt kunnen.

Elke dag staat er een verslagje in wat er die dag is gedaan en ook de therapeuten schrijven hierin hun bevindingen en daar kunnen wij via de map dan weer op inhaken of gewoon opschrijven wat we thuis hebben gedaan of meegemaakt.

Terugblik op 2008 en nieuwe kijk op 2009

 Marith lach ’s ff voor een leuke foto.Met dit als resultaat

 

Het is al te lang geleden dat ik iets van ons heb laten horen.

Vandaar deze terugblik en update.

 

Voor Marith en ons is dit een vrij heftig jaartje geweest.

Na de verontrustende uitslag van Marith’s 2^de follow-up

(waarbij zij een achterstand van bijna 6 maand bleek te hebben opgelopen),

kwamen wij weer in de medische molen terecht.

Vanaf maart tot en met augustus heeft Marith via het Kinderteam

allerlei medische en therapeutische onderzoeken en behandelingen gehad.

De allerbelangrijkste uitkomst van deze onderzoeken en behandelingen was voor ons gezin toch wel dat er gelukkig geestelijk en lichamelijk niets maar dan ook niets mis is met Marith.

Waar de opgelopen achterstand dan vandaan is gekomen blijft een wonderlijk raadsel.

Wel heeft Marith sinds 16 juni in opdracht van haar Kno-arts tv-buisjes in haar oortjes geplaatst gekregen,en sinds die tijd heeft ze geen 2-wekelijkse oorontstekingen meer gehad en kunnen wij ook merken dat Marith lekkerder door het leven stapt.

Letterlijk en figuurlijk,want sinds die plaatsing gaat ze met sprongetjes vooruit in haar ontwikkeling.

Ingehaald heeft ze die 6 maand nog lang niet,maar daar word wel hard aan gewerkt met therapieën als Fysio,Ergo en Logopedie.

 

Om de belasting voor ons gezin minder te maken is Marith via het Kinderteam aangemeld bij de Cirkelboog,waar zij vanaf Maart 2009 4 dagdelen heen gaat en waar zij al deze tot nu toe losse therapieën in 1 pakket krijgt.

 

Spannend vind ik het als moeder wel hoor.Zo heb je haar de hele dag om je heen en zo ben je haar 4 dagdelen in 1 week kwijt.

Pfff zal wel een behoorlijke overgang voor Marith en mij zijn.

Alhoewel Marith het bij het kennismakingsgesprek behoorlijk naar de zin had en niet mee naar huis wilde.Een drama was dat,maar het gaf ons ook een goed gevoel van dat ze zich thuis voelde.

 

30 december is Marith 3 jaar geworden en hoewel wij niet van de grote en dure kado’s zijn,vonden wij dat Marith nadat ze al deze dingen kranig had ondergaan wel iets moois en groots had verdiend.

Zij heeft van ons op haar verjaardag een houten-poppenhuis gehad die Henk-Jan ’s avonds eventjes iets meer Marith-proof heeft gemaakt,want na een halve dag lagen er al diverse onderdelen van het huis en de meubeltjes door de kamer heen. (Kijk mama bal en tja dat waren net de houvasten van het dak dus dak lag eraf

Maar Marith vermaakt zich er prima mee.Moet haar alleen nog ff leren dat de meubels in het huis horen en niet op onze salontafel.  ;-)

 

Ook hebben wij haar en mijn verjaardag over 2 zondagmiddagen gevierd en van het nog gekregen verjaardagsgeld van Marith hebben wij via marktplaats.nl een kinderzitbad aangeschaft,want het kinderbadje word nu toch wel ietwat te krapjes voor onze groter wordende jongedame.

En badderen is tegenwoordig meer een waterballet (zandzakken voor de deur zullen we maar zeggen),dus hopen we dat met dit grote zitbad het water er wel in blijft. Nou we hebben natuurlijk eventjes droog geoefend en zelfs deze mama past nog in dit bad

 

Voor dit nieuwe jaar 2009 hoop ik dat wij een beter jaar als gezin krijgen dan 2008.

Zoals de mama van Marith’s vriendje Ben het al zei :”Dat de beste dag van 2008 de slechtste van 2009 word.

 

Update maand September en Oktober

Pfff eindelijk weer ’s word het mij gegund om een logje te maken.

Met Marith gaat het goed,behalve dat ze nu een flinke neus-luchtwegen verkoudheid heeft en ons weer heerlijke avonden en nachten bezorgd,waarbij de wasmachine overuren draait door het overgeven van slijm wat ze doet en werkelijk alles zit dan onder.
Maar verder is ze een opgewekte peuter die heel erg in de peuterpuberteit zit .

Inmiddels hebben we een intake gesprek gehad bij “De Cirkelboog”, en ondanks dat we al heel wat formulieren hadden ingevuld en extra aanvullende info over Marith’s kinderteam onderzoeken hadden meegenomen kregen we toch nog 2 dikke stapels formulieren mee naar huis.1 voor aanvraag AWBZ-indicatie en 1 voor de admin van “De Cirkelboog”.
En dat werd dus flink nazoeken want er staan vragen in waarbij ik blij ben dat ik het meeste via het boekje van het consulatie-buro kon nazoeken,maar ook vragen die uit haar medisch dossier moesten komen.

Gelukkig heb ik die uit Zwolle zelf opgevraagd (voor mijn eigen verwerkingsproces),dus na ff napluizen konden we op de medische vragen ook een antwoord geven.
We hebben een rapportage van “De Cirkelboog” terugontvangen en daar kwam eigenlijk hetzelfde uit als van het kinderteam.Waar HJ en ik wel van schrokken was de verwachte maand wanneer Marith naar “De Cirkelboog”mocht. N.L. pas in Maart 2009!

Dat betekent dus dat de belasting voor ons als ouders nog niet minder word,maar juist meer.
Want behalve Fysio en Ergo moet ik nu ook 1x per week met Marith naar Logopedie.
Daarnaast hebben HJ en ik ook nog onze eigen medische afspraken dus het is nog steeds op tenen loperij.

Marith vind logopedie wel leuk.Alles word via spel met haar geoefend en ook niet langer dan 30 minuten.
Zo heeft ze al een paar nieuwe woorden en de gebaren erbij geleerd,maar omdat Marith nog jong is gebruikt ze de ene keer een gebaar en de andere keer een woord.

Ach alles komt wel goed.
We zijn overal op tijd bij,want alle instellingen die we tot nu toe van binnen hebben gezien zijn niet eens voorbereid op zo’n jong meisje.(Vragenlijsten etct is dat duidelijk te merken).

Afronding Kinderteam en aanmelding Peutergroep “De Cirkelboog”-2

Bij zowel “Het Roessingh”als “De Cirkelboog” hebben wij nog op de laatste vrijdag voor de zomervakantie een afspraak kunnen maken en na een weekend van wikken en wegen hebben wij gekozen voor  “De Cirkelboog”.

Voorop gesteld dat beide Peutergroepjes klein (max 7 kindjes) en gezellig waren (net een kleine huiskamer) moesten we toch een eerlijke keuze voor Marith gaan maken.

De voornaamste reden om te kiezen voor “De Cirkelboog” was dat men hier meer met taal en communicatie van het kind doet.Logopedie voorop dus.

Men doet dat op een fijne manier.

Men leert het kind woorden/zinnen met als extra ondersteuning een gebaar erbij.

En juist dit heeft Marith heel erg nodig.

Want het komt heel vaak voor dat ze ons en anderen heel moeilijk of helemaal niet duidelijk kan maken wat ze bedoelt of wil.

Bij “Het Roessingh “ komt logopedie minder aan de beurt.

Daar zijn Fysio en Ergo meer op de voorgrond.

En Marith heeft hiermee vanaf januari dit jaar al een behoorlijke ondersteuning en dat kan wat ons betreft op een iets lager pitje dan de logopedie waar Marith totaal nog geen ondersteuning mee heeft gehad.

De tweede reden van onze keuze was dat bij “De Cirkelboog” alle therapieën in hetzelfde gebouw plaats vinden en zonder “Witte Jassen gedoe”.

Bij “Het Roessingh” werkt men ietsjes anders.Als een kind daar therapie heeft word het uit de groep opgehaald en per bolderkarretje vervoert naar het immense hoofdgebouw waar de “Witte Jassen” je tegemoet lopen.En dat heen-en-weer gependel met Marith die toch al gevoelig is voor dit soort sterke prikkels zagen wij niet zo erg zitten.

En de derde reden was voor ons als ouders toch ook een zeer belangrijk punt om te kiezen voor “De Cirkelboog”,n.l. het vervoer van en naar de groepen.

Bij “Het Roessingh” werkt alles vanuit de vergoeding van je ziektekostenverzekeraar en omdat de regels van “ziekenvervoer”zo erg zijn aangescherpt komen wij hier nooit en te nimmer voor in aanmerking.

Ook zit je met een urenbeperking van bijvb. Ergo-therapie.

Voor een heel kalenderjaar mag je dan maar 10 uren aan Ergo krijgen.En dat lijkt ons ook niet echt goed voor de vorderingen van Marith.

Hetzelf brengen en ophalen van Marith vormt toch wel een groot probleem,daar Henk-Jan’s werktijden van 7.30-17.30 liggen en beide peutergroepen beginnen vanaf 8.45-13.45.

En voor mijzelf is het vooral geestelijk nogal een opgave om 4 dagen 2x per dag zo’n 3 kwartier tot 1 uur heen maar ook nog terug te fietsen.Met de bus ben ik zo’n 1,5 uur en 3 buslijnen onderweg.

Bij “De Cirkelboog” werkt men vanuit de AWBZ en het enige wat wij hoeven te doen is een fiks aantal formulieren invullen voor de aanvraag en “De Cirkelboog” regelt alles inc. het vervoer vanaf het moment dat Marith een plekje krijgt in een peutergroepje.

Nou moet je niet denken dat Marith straks in een busje word opgehaald.Nee gelukkig zijn het normale taxi’s waar 2 tot 3 kinderen thuis worden opgehaald en thuis worden gebracht.

“De Cirkelboog” heeft wel het verzoek aan ons gedaan om 1x per week Marith weg te brengen of op te halen.

Dit om het contact met de leiding en de school te houden.

Dus of ik ga Marith op de fiets ophalen en met slecht weer met de bus.

 

Voorlopig staat Marith als nr.9  op een kleine wachtlijst en wij verwachtten zelf dat Marith pas vanaf januari 2009 een oproepje kan krijgen.

Dus op verzoek vanuit “De Cirkelboog” blijven we doorgaan met aparte Fysio,Ergo en er komt Logopedie bij,waarbij “De Cirkelboog”voor ons opzoek gaat naar een logopediste die en dichtbij zit en bij hun instelling aansluit.

Afronding Kinderteam en Aanmelding Peutergroep De Cirkelboog-1

Afronding Kinderteam en aanmelding Peutergroep “De Cirkelboog”

 

Het is alweer een tijdje terug dat ik heb gelogd,maar ik wilde deze log pas maken

als we alle uitslagen en besprekingen achter de rug hadden.

 

En dat is nu het geval.

Dus zal ik beginnen met de afrondingsgesprekken van het kinderteam.

Deze vonden plaats op vrijdag 20 juni j.l. en donderdag 31 juli j.l.

Wat voor ons het aller belangrijkste was,was dat er uit alle onderzoeken duidelijk

naar voren kwam dat er met Marith zowel geestelijk als lichamelijk niets aan de hand is.

Marith is gelukkig kerngezond.

De uitslagen van de MRI-Scan,Metabool-onderzoeken en Gehoortesten waren goed.

Dus waar dan de opgelopen ontwikkelings-achterstand vandaan is gekomen,blijft nog steeds een grote vraag.

De KNO-Arts heeft ons al wel verteld dat Marith’s vele oorontstekingen wel een onderdeel zijn geweest van haar opgelopen achterstand.

Maar de vraag blijft voor een groot gedeelte openstaan,omdat wij klaar zijn met het zoeken naar een antwoord.

Wij hebben samen met Marith het voorgestelde onderzoekstraject ondergaan en met deze uitslagen zijn wij tevree en  kunnen wij eindelijk verder met ons normale leven.

 

De totale eindafronding van het Kinderteam is als volgt :

Marith heeft door haar opgelopen ontwikkelings-achterstand multidisciplinaire therapie nodig.

Dit houdt in dat zij Logopedie,Fysiotherapie en Ergo-therapie als ondersteuning in haar ontwikkeling nodig heeft.

En om Marith,maar ook ons als gezin niet meer te zwaar te gaan belasten heeft men ons voorgesteld om een kijkje te nemen bij de speciale peutergroepen van “Het Roessingh”en “De Cirkelboog” beide in Enschede.

Waar men dus alle 3 de therapieën aanbied en Marith straks 4 dagdelen per week gezellig onder andere kinderen spelenderwijs haar achterstand kan gaan inhalen.

Eindelijk heeft Marith haar mooie brilletje

Het was eventjes met veel geduld wachten (montuurtjes moesten apart besteld worden omdat Marith 1 van de kleinste maatjes nodig heeft),
maar gisteren hebben wij samen met Marith haar brilletje opgehaald bij de opticien.

En hij staat haar geweldig.
Lekker vlot modelletje met paars,roze en een streepje blauw.
En tegen alle verwachtingen in vond Marith het helemaal niet erg om haar brilletje op te doen.
Zo trots als een pauwtje liep ze ermee door de winkel en bij elke spiegel bleef zij zichzelf bewonderen.
En zeg nou zelf hij staat haar enig !

 

Dagje Apenheul met Familie De Jong in Foto-vlucht

Eerst met z’n allen op de foto.

 

Neehhh niet weggaan ik vind je staart zo leuk

Tjeetje wat een boel geiten.Mag ik ze aaien mama?

Saampjes met mijn beste en allerliefste vriendje Ben op de foto.

Mama,Papa mag ik ook zo'n leif klein ondeugend aapje?

Samen met Papa een rondje in de draaimolen

Van Schrik naar Blijdschap

Afgelopen dinsdag heeft Marith eindelijk haar MRI-Scan gehad.

Bij het ontslag gesprekje werd ons verteld dat de uitslag van de MRI zo’n 1 a 2 weekjes kon duren.
Groot was dan ook mijn schrik toen donderdagmorgen de telefoon ging en ik de kinderarts van Marith zelf aan de lijn had.
Dan denk je “oh jee foute boel ” toch?
Mijn hart klopte dan ook angstvallig in mijn keel en deed dat nog toen de kinderarts mij geruststelde en dat hij goed nieuws meteen zelf wilde vertellen.

Goed nieuws?Pffff moest er ff bij gaan zitten hoor.
Marith’s kinderarts vertelde dat de scan geen verkeerde bijzonderheden liet zien en dat Marith’s hoofdje ervan binnen goed en normaal uitzag.En dat is voor ons allen een pak van ons hartje.

Dit betekent gelukkig dat we nu alle bevindingen/observaties vanuit Zwolle en Hengelo m.b.t. mogelijk autistiform gedrag in de prullenbak kunnen gooien of nee kunnen verscheuren of nee nog beter ritueel verbranden en laat nu nooit meer iemand dit in de mond nemen of op papier zetten,want dan zijn ze nog niet klaar met ons.

Marith krijgt nu eindelijk ook van de medische wereld de kans om normaal de opgelopen achterstand te gaan inhalen.
En daar gaan we vanaf nu stapje voor stapje aan werken.
Want het bewijs is er.Met dat knappe koppie van Marith is niets mis mee  .

MRI-Scan

Gisteren na een dikke 3 maand van wachten was het dan toch zover.

De MRI-Scan ging plaatsvinden.

Marith mocht zich met ons om 9.00uur melden en we werden door een ietwat verwarde gastvrouw naar de kinderafdeling gebracht.

Al bij de receptie van het SMT maakte zij vergissingen met de kinderen die waren gemeld of niet gemeld,

En op de kinderafdeling ging dat ook al zou.

Zij raakte steeds in de war met ene Demi en onze Marith.

En gaf aan de verpleegkundige dus helaas door dat Marith zich niet had gemeld.

Joehoe we staan naast je net als dat we dat beneden al hadden gemeld.

Dus Henk-Jan trok zijn mond maar eens open en herstelde zo de fout.

Bij ons kan ook nooit iets in 1x goed gaan,dus dat zou voor vandaag dan nog wat beloven.

 

Als een kleine kudde liepen wij achter de verpleegkundige aan naar de speelkamer waar de airco al hard stond te blazen.

Een beetje te hard,want zo erg warm was het nog niet op de vroege ochtend;het kippenvel stond mij op de arm.

 

Om 9.15 werden wij door een andere verpleegkundige apart genomen,en omdat we alle spullen al mee moesten

nemen dachten wij dat we al aan de beurt waren voor de MRI.

Helaas was dit niet het geval.Het bleek allleen maar een intake-gesprekje te zijn.

Toevallig liet zij zich ontvallen dat zij de volgorde lijst bij zich had en Henk-Jan vroeg dan ook gelijk hoe laat

Marith ongeveer aan de beurt was.

Schrik alom bij ons beiden toen de verpleegkundige ons de tijd meldde.

Pas om 11.50 uur was Marith aan de beurt.

Henk-Jan zei van pffff dan mag ik mijn baas wel gaan bellen dat het vandaag met werken niet meer wat word.

En we voelen ons toch al zo bezwaard;sterker nog wij durven al geen vrij meer te vragen voor bijvb de tandarts.Alles van het Kinderteam zou 1 maand duren,maar is uitgelopen op een 3 maanden traject.

 

Na het intakegesprekje mochten wij weer naar de speelkamer en werd het dus wachten en wachten.

Marith had gelukkig niets in de gaten wat haar ging gebeuren en heeft heerlijk de hele morgen zowel binnen

Als buiten gespeeld.

Wat niet zo leuk was voor de kindertjes die nuchter moesten blijven,was dat er een meisje voor een bepaald soort onderzoek heel veel moest drinken.

En als zij met haar moeder de zaal verliet lieten zij de kan met limonade helaas staan.

Tja en dat is dan wel gemeen t.o.v. de kindertjes die erge dorst hebben,maar niets mogen.

 

Wij raakten ondertussen in gesprek met een ouderpaar uit Almelo.

Hun dochtertje van 3 krijgt meerdere keren per jaar een MRI-Scan om haar hersentjes in de gaten te houden.

Maar wat hun dochtertje nu precies heeft weten ze na 1,5 jaar van onderzoeken nog steeds niet.

Pfff dat lijkt mij ook om wanhopig van te worden.

Van deze ouders kregen wij een tip om eens rond te gaan vragen naar extra kinderbijslag.

Marith is toch ook een meisje wat extra zorg nodig heeft en krijgt en daar schijnt een kleine tegemoetkoming per kwartaal voor te bestaan.Dus die tip hebben wij ter harte aangenomen.

 

Eindelijk om 11.30 mocht Marith zich klaarmaken voor de narcose en MRI-Scan.

Henk-Jan is met haar meegegaan en was na 10 minuutjes weer terug in de speelkamer.

Omdat wij solidair met Marith waren geweest en niet hadden gegeten ’s morgens hebben wij

netjes bij de verpleegkundige gemeld dat wij naar het restaurantje gingen om wat te eten.

Nou het heeft ons gesmaakt.Wat heb je dan een trek zeg.

 

 

Tegen 12.30 kregen wij een telefoontje dat Marith kon worden opgehaald.

Ik liep door naar haar kamer op de kinderafdeling en Henk-Jan ging naar radiologie om Marith te begeleiden.

Ach ach wat een verdrietjes had Marith.

Ze had last van haar keeltje (van de tube) en ook veel slijm zat haar in de weg; ze sloeg ervan aan het kokhalzen.Maar drinken wilde ze nog niet.Ze was nog erg groggie van de narcose.

Tegen 13.30 begon Marith een btje te drinken en te bijten op een soepstengeltje.

Maar Marith moest wel meer eten van de verpleging ,maar jah een beschuit zoals de andere kinderen

Lukt bij haar niet dus maar pap laten maken.

Eerlijk gezegd hadden we er een hard hoofd in dat ze pap wilde en jahoor na 2 happen was het “Neehhhh”.

We hebben een btje gelogen tegen de verpleging en gezegd dat ze 10 happen had gehad.

Marith eet toch al niet zoveel en had al bijna een hele soepstengel naar binnen en wat voor ons echt als

leidraad telde was dat Marith alweer behoorlijke babbels had en levendig genoeg was om naar huis te gaan.

Om 14.45 konden wij dan eindelijk ons boeltje inpakken en met Marith in de buggy huiswaarts gaan.

Uitslag van de MRI-Scan is over zo’n 2 weken bekend.

Thuis heeft Marith nog een fles peutermelk gehad en heeft ze lekker nog 2 uurtjes geslapen.

 

Het enige wat Marith en ik van de halve ziekenhuisdag hebben overgehouden is een fikse verkoudheid

opgelopen door de jawel… te hard draaiende airco.

Oorbuisjes zetting en Oogmeting onder narcose

Gisteren om stipt 8.00 uur waren wij op de afdeling A1-E1 van het SMT.

De hele loopgang door het ziekenhuis was Marith zichzelf.

Lekker aan mama’s handje aan het meelopen en mensen begroeten (en dat zijn er al heel veel hoor op de vroege morgen).Kortom niks aan het handje.

Hebben zelfs nog op de gang met de optometriste gepraat en zij vertelde ons dat

Marith als laatste zou worden geholpen zodat zij de kans kreeg om haar oogmetingen te kunnen doen.

Maar op het moment dat wij de Jaap-Aap kamer ingingen en zij een verpleegkundige in

Blauwe broek en jas zag was haar vrolijke bui over en namen de tranen de overhand.
Niks kon haar meer troosten en toen ze ook nog in haar oogjes gedruppeld moest worden was het voor Marith zoals ze zelf zei helemaal “KLAAR”.

 

Gelukkig voor Marith kon ze in de speelkamer zo’n dik uur al haar energie kwijt.

Ze betrok alle aanwezigen ook in haar spel en bijna iedereen had op ’t laatst wel iets van een speeltje van haar gekregen.De andere kinderen variërend van jonger dan Marith tot ouder waren vrij rustig,
sommigen zelfs gespannen omdat ze al wisten wat er ging gebeuren.
Maar Marith ging rustig verder in haar spel en kreeg pas wat in de gaten toen wij werden opgehaald door dezelfde verpleegkundige als eerst en werden meegenomen naar de afdeling waar papa in een grote kamer een groene jas,muts en blauwe plastic schoenomhulsels mocht aantrekken en zo Marith begeleidde naar de OK.

Marith kreeg het alweer te kwaad bij het zien van de OK-verpleegkundige die helemaal in het groen was.
Ik ook ’n beetje hoor want nu ging het toch echt gebeuren.

Ik heb Marith een dikke knuffel gegeven en tot strakjes nageroepen en ben naar Kamer 18 gegaan waar alle andere ouders ook zaten te wachtten.

 

Henk-Jan was met 5 minuutjes weer terug van de OK.

Marith had goed gehuild tijdens de toediening van het slaapmiddel en was zo vertrokken.

Om 9.45 werd Marith Kamer 18 binnengedragen door de verpleegkundige die ons de hele morgen had begeleid en werd ze bij mij in de armen gelegd.

Marith was nog niet helemaal goed wakker,maar haar huilen was zo zielig dat ik haar heb getroost en voorzichtig geknuffeld en met wat appelsap voor de dorst werd ze weer ’n beetje de oude.

 

Van de verpleegkundige vernamen we dat de oorbuisjes met succes geplaatst waren.

Haar amandeltjes waren prima in orde en mochten dus blijven zitten en ook de oogmeting was gelukt.

Gelukkig maar.En met Marith in de buggy gingen we weer naar huis.

In de auto kreeg ze van het vele huilen zo’n grote snotneus dat ze er zelf van schrok.

Ik was hier wel blij om,want dat betekent dat de boel open is en ze hopelijk nu echt

van die oor-ontstekingen af is.

Over 6 weken controle bij de KNO en de Optometriste stuurt ons de resultaten door zodat we naar de opticien kunnen.

 

Marith heeft nog tot gisteravond wat last gehad,maar gelukkig was er vandaag al niets meer van te merken.